مهربانا!
اكنون كه در غرقابم"دستم كه گرم افتادم.
الهي!
چه ياد كنم كه خود همه يادم.
من خرمن نشان خود فراباد دادم.
ياد كردن كسب است.
وفراموش نكردن زندگاني.
زندگاني وراء دو گيتي است.
و كسب چنانكه داني.
((لحظات"روز و شبتان"وهمه ي عمرتان سرشار از انوار الهي بادا))
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر